داده‌اند ، ولى آنچه مناسبتر با تفسير مجموع آيه است ، اين است كه : « اگر نه اين بود كه خداوند از پيش مقرر داشته است كه تا حكمى را به وسيله پيامبرش براى بندگان بيان نكرده آنها را مجازات نكند ، شما را به خاطر اينكه به دنبال گرفتن اسيران به منظور جلب منافع مادى رفتيد و موقعيت ارتش اسلام و پيروزى نهايى آن را به خطر افكنديد ، سخت كيفر مىداد ، ولى همانگونه كه در آيات ديگر قرآن تصريح شده ، سنت پروردگار اين است كه نخست احكام را تبيين مىكند سپس متخلفين را كيفر مىدهد » مانند « وَما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا » ( سوره اسراء آيه 15 ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه داشت 1 - ظاهر آيات فوق - همانگونه كه گفتيم - بحث پيرامون گرفتن اسيران جنگى است ، نه مساله گرفتن « فديه » بعد از جنگ ، و به اين ترتيب بسيارى از اشكالات كه در فهم تفسير آيه براى جمعى از مفسران پيدا شده خود به خود حل خواهد شد . و نيز ملامت و سرزنش متوجه گروهى است كه قبل از پيروزى كامل مشغول گرفتن اسيران به منظور هدفهاى مادى شدند ، و هيچگونه ارتباطى با شخص پيامبر ص و آن دسته از مؤمنان كه هدف جهاد را تعقيب مىكردند ، ندارد . بنا بر اين بحثهايى از قبيل اينكه آيا پيامبر ص در اينجا مرتكب گناهى شده و چگونه با مقام عصمت او سازگار است ، همگى بى مورد است . همچنين احاديثى كه در بعضى از كتب اهل تسنن ( 1 ) در تفسير آيه وارد شده و مىگويد آيه مربوط به اقدام پيامبر و مسلمانان به گرفتن فديه در مقابل اسيران جنگى بعد از جنگ بدر و قبل از اجازه خداوند است ، و اينكه تنها كسى كه مخالف

--> ( 1 ) تفسير المنار جلد 10 صفحه 90 و تفسير روح المعانى جلد 10 صفحه 32 و تفسير فخر رازى جلد 15 صفحه 198 .